پانزدهم تا پانزدهم هر ماه

کارگاه داستان مجازی همراوی: اینجا کلیک کنید.

عضویت در N.G.O همراوی: اینجا کلیک کنید.

صفحات فیس بوک و کلوب و تالار گفتگوی همراوی

اعلام برنامه کلاسهای آموزشی آشنایی با مکاتب ادبی

رابرت. جی. فلاهرتی (۱۸۸۴- ۱۹۵۱)

رابرت. جی. فلاهرتی، طی سه دهه تنها پنج فیلم بلند را به پایان برد: ننوک شمال(۱۹۲۲)، موانا (۱۹۲۴)، مردی از آران (۱۹۳۴)، سرزمین (۱۹۴۲) و داستان لوییزیانا (۱۹۴۸).

از این پنج فیلم فقط فیلم های “موانا” و “مردی ازآران” به سفارش شرکت های فیلم سازی ساخته شدند. فیلم های “ننوک شمال” و “داستان لوییزیانا” توسط شرکت های فروش پوست و تولید نفت سرمایه گذاری شدند؛ “سرزمین” توسط یک سازمان دولتی تهیه گردید که بعدا آن را به نمایش عمومی نگذاشت. فلاهرتی از جمله ی معدود کارگردانانی بود که به موضوع نخستین فیلمش وفادار ماند: مبارزه ی آدمی با طبیعت. او در فیلم”نانوک شمال” به توصیف سرگذشت یک اسکیمو می پردازد. “ننوک” به مبارزه ای قهرمانانه علیه سرما، باد، دشت های وسیع و یخ هایِ سخت دست می زند. “موانا” سرگذشت جوانی از جزیره نشینان دریای جنوب است که باید آیین خالکوبی را انجام دهد تا بتواند برای زندگی دریانوردی برگزیده شود. ساکنان یکی از جزایر ایرلند در آتلانتیک در فیلم “مردی از آران”، غذای خود را از دریا و از صخره های سخت به دست می آورند. در فیلم “داستان لوییزیانا” موضوع در قالبی مضاعف پدیدار می شود: کارکنان یک شرکت نفتی در بیابان های دلتای رودخانه ی می سی سی پی، به نصب یک دستگاه حفاری می پردازند.آن ها در این حال با جوانی روبرو می شوند که با ابزاری ابتدایی همانند “ننوک” در شکار سگ آبی، سوسمارصید می کند.

“فلاهرتی” تنها در فیلم “سرزمین” است که خود را با زندگی متمدن سرگرم می کند. توصیف او از شرایط زندگی در سازمان های بزرگ کشاورزی آمریکا، تصویر بدبینانه ای از فساد و تباهی به دست می دهد. او در فیلم “ننوک شمال”، سبک و شیوه خاصی آفرید که تنها استاد آن خودش بود. او زندگی اسکیموهای کانادایی را نه به شکلی کلی و عمومی، یا به شیوه ی فیلم های عادی مستند بلکه آن را در وجود فردی مشخص توصیف کرد. او نه داستانی از پیش نوشته شده را با خود به محیط برد و نه فقط به تشریح و نمایش آنچه بود پرداخت؛ او از درون محیط داستانی فردی را گسترش داد که قهرمانش، دارای “نام و نام خانوادگی”بود. بدیهی است که این روش فقط در آن جا که فرد به طور کامل تحت تاثیر شرایط محیط زیست است و هستی اش در یک مبارزه مخاطره آمیز  رو به زوال می گذرد، می تواند موفقیت آمیز باشد. سبک کارهای فلاهرتی نیز بازتابی از مضمون آثار اوست. در “ننوک شمال” توجه را به این مسئله جلب می کند که : “نیزه ننوک از زاویه ای شیب دار، پرهیبت جلوه کند و سرانجام در حالت عمودی و استوارش دلیرانه باشد. تصویر و برش در همه ی فیلم های فلاهرتی یکسره وقف توصیف زندگی قهرمانان در حال مبارزه می شود. او در نمایش خط های پرشیبِ سطوح تیره زنگ تأکید بسیار می ورزد؛ مثلاً بر صخره ی آران که قایق ماهی گیری را تهدید به خُرد شدن می کند، یا این که چند نمای پیاپی نشان می دهد که چگونه آدمی بر طبیعت چیره می شود. مضمون نیزه ی ننوک در فیلم های او به اشکال گوناگونی پدیدار می شود، مثلا در نوک مته ی دستگاه حفاری در فیلم “داستان لوییزیانا” که کارگران فنی در زمین فرو می کنند.

زندگی و فیلم های فلاهرتی نمایشگر دنیایی دیوانه و آشفتگی خاصی است که در آن همیشه فرد در وابستگی های پیچیده تری درگیر می شود و تصویری از مبارزه ای شرافتمندانه به دست می دهد. دنیای پیش از بورژوازی و پیش از صنعتی شدن اسکیموها، جزیره نشینان دریای جنوب و آتلانتیک و ساکنان نواحی شهرهای کوچک لوییزیانا، در نگاه فلاهرتی دنیای سالم و پاکی است، در برابر دنیای صنعتی.

                                                 علی بهشتیان-فرشید مهیار

شستن بهرام روز پنجشنبه در گنبد صندلی و افسانه گفتن دختر پادشاه اقلیم ششم

قسمت اول:

پنجشنبه با طلوع خورشید آغاز شد و صبح نافه گشایی کرد و خاک مانند سنگ صندل سای، معطر گشت.

شاه نیز به پیروی از آن صبح  معطر، جامه و جام خویش به عطر صندل آمیخت و گنبد کبود را به قصد سرای صندل گون ترک نمود.

تا شبانگاه از دست لعبت سرزمین چین مِی، نوشید. تا آنجا که  سرمست و خرم گشت و از تنگ چشمِ چینی خواست تا از خاطرش گرد فشاند و او را شاد مان سازد. بانوی چین، گره از چهره گشود و گفت: ای برترین پادشاه جهان که زنده از تو است جان جهان، عمر تو از ریگهای صحرا و سنگ های کوه ها و آب دریا ها بیش باد و بخت، یار تو باشد؛ من خود از این زبان الکن و شکسته اندیشناک بودم، لیک چون شاه را میل به نشاط است و برای خنده زعفران می طلبد، من آنچه دلپذیر شاه باشد می گویم، باشد که در دلش جای گیرد.

 مه روی چینی این سخنان گفت و بر سر و دست پادشاه بوسه زد و افسانه را آغاز نمود.

روزگاری دو جوان ازشهر خود راهی سفری شدند. هر یک توشه ای از اسباب سفر همراه خود کرده بود. یکی را نام خیر بود و دیگری را شر. و الحق که نام هر یک در خور فعل شان بود.

 دو سه روزی گذشت و هر بار خیر توشه می گشود و هر دو لقمه ای می خوردند، اما شر توشه اش را نگه

می داشت تا اینکه دوشا دوش هم به بیابانی گرم و جوشان رسیدند که گویی، کوره ای  جوشان از آتش بود که آهن در آن به نرمی موم می گشت. شر از وجود آن سرزمین خبر داشت که پهناور است و آبی در آن یافت نمی شود. پس مشکی پرآب را پنهان کرد و مانند مروارید از او نگه داری می کرد. خیر اما به خیال آنکه در راه آب هست به راه افتاد، بی خبر از آنکه آبی در کار نیست بلکه چاه است که پیش پای او خواهد بود .

به تک و تاز هفت روز در بیابان تاختند تا آنکه آب خیر تمام شد و تنها آب شر ماند .

شر، آب خود نهفت و از وجود آن با خیر هیچ نگفت. خیر که دید شر از گوهر بدِ خود، آب در آبگینه دارد و وقت به وقت  پنهان از چشم او از آن می نوشد، با خاطری آزرده در تشنگی می سوخت اما لب به دندان بر می گرفت و تحمل می کرد و با لبی تشنه بر آب او نظر می کرد تا آنکه تشنگی بر او مستولی گشت و جگرش خشک شد.

خیر با خود دو لعل آتشین و گرانبها داشت آن ها را برداشت و به پیش شر برد و گفت: مرا دریاب که از تشنگی در حال مردنم. بیا و در حق من مردانگی کن و جرعه ای از آبت  به من ده  یا این لعل ها بگیر و ذره ای از آن را به من بفروش .

شر، که پلیدی در او خانه داشت گفت: اشک از چشم نیافشان که این فریب و نیرنگ در من اثری نخواهد داشت. گوهرت را حال که درمانده ای به من می بخشی، اما تا به آب و آبادی برسیم از من باز خواهی گرفت. من چطور این فریب را بخورم وقتی که از دیو، فریبکار ترم؟ من هر گز نمی گذارم از آب من بخوری چون وقتی به شهر برسیم آبروی من را نیز خواهی برد. اگر آن گوهر از تو بستانم، عاقبت به طرفندی می توانی از من باز ستانیش گوهری باید به من بدهی که به هیچ روی نتوانی آن را باز پس گیری. خیر گفت: آن چه گوهری است که از این ارزشمند تراست؟  شرگفت: چشمهایت، چشمهایت را به من بفروش و در مقابل آب بستان. خیر گفت: تواز خدا شرم نداری؟ چشم کندنم دیگر چه کار است و به چه کار تو می آید وقتی من از چشمهام محروم شوم آب اگر صد چشمه شود دیگر برای من چه سود؟ چگونه می توانم برای ذره ای آب چشمم را بفروشم؟ تو آب را به این زر بفروش که تو را بهرمند سازد. لعل را بگیر و آنچه دارم را نیز در رسم الخط به تو خواهم بخشید به خدای جهان، سوگند می خورم که به این معامله خرسندم. از چشم من بگذر و برای چکه ای آب سرد ، سرد مهری مکن .

شر گفت: این سخنان فسانه ای بیش نیست. تو تشنه نیستی که این بهانه ها را می آوری. گوهر چشم را با چیز هایی که  تو گفتی، توان قیاس نیست. خیر از آن چه بر او پیش آمده بود در حیرت بماند، اشکی بیافشاند ودید که از تشنگی خواهد مرد و جان سالم از آن بیابان به در نخواهد برد.

سر انجام دل گرمش به آب سرد فریفته شد. تا به حال کی تشنه ای در برابر جرعه ای آب خنک توان شکیب داشته است ؟

رو به شر گفت: برخیز و تیغ و دشنه ات را با ذره ای آب بیاور و دیده آتشین مرا بیرون بیاور و آتشم را به آبی خوش، خاموش ساز. شر دشنه اش را بر کشید و تیغ  بر چراغ دیدگان او زد. چشمهایش را تباه کرد و جامه و رخت و گوهرش را برداشت او را آب نداده راهی شد. خیر دریافت که شر او را بی دیده و تشنه رها کرد و رفت در حالی که از خیر و شرعمل خویش خبریش نبود. نالان د ر خاک و خون می غلطید و به کرده اش می اندیشید.

از مهتران کُرد، بزرگ مردی بود صاحب گله ای عظیم و دور ازآفت گرک و چار پایانی داشت که همانند شان را کسی نبود. هفت، هشت خانه ای  با او خویشی داشتند که همه درویش بودند و او در میانشان توانگر بود. بیابان گردی می کردند و برای یافتن علف، صحرا ها را یک به یک می گشتند، تا گله  را سیر کنند. هر جا که آب و گیاهی می دیدند، دوهفته ای منزل می کردند. تا گله از علف ها  چیزی باقی نمی گذاشت، رخت بر می بستند و به سویی دیگر روانه می شدند. از قضا آن دو روز در آن حوالی منزل کرده بودند. کُرد را دختری بود زیبا روی و تُرک چشم با خالی چون هندوان، نازنینی که در ناز پرورده شده بود. لعبتی که رسن زلف سیاهش از دامن گذشته بود و ماه را در دام افکنده بود. آن روز کوزه را پر از آب کرد و به سوی خانه روان شد که ناگهان ناله رنجوری را شنید، در پی  ناله کننده  شد و جوانی خسته و زخم خورده را افکنده در خاک و خون بدید که از درد بر خود

می پیچید و به تضرع خدای را می خواند. نازنین، دست از ناز فرو شست و به بالینش شتافت و گفت: این ستم را چه کسی بر تو روا داشته است؟ خیر گفت: ای فرشته آسمانی، نمی دانم تو پری زاده ای یا مَلک، اما قصه ی من حکایتی دراز دارد. مُردم از تشنگی و بی آبی، شتاب کن که مرا به قطره آبی دریابی. ساقیِ نوش لب، به لطف، آبی به او داد و خیر که جان پژمرده اش از آن آب زنده گشته بود، دیده آسیب دیده اش را در هم افکند و نام خدای برد و شکر به جای آورد که سرانجام از این بیابان جان به در برد. زیبا روی به مهربانی، پیه بر چشم او نهاد و ببست و دستش گرفت و تا بنه گاه خود برد و او را به چاکر خانه سپرد و خود به سوی مادر رفت و آنچه دیده بود با او گفت. چاکران خیرِ رنجور را جای دادند و شوربا و کباب براش فراهم ساختند. خیر لختی خورد و با درد، سر بر بالین نهاد تا آنکه شبانگاه شد و مرد کُرد از صحرا باز آمد و خیر را به گوشه ای دید و از او پرسید که کیست و بر او چه گذشته است، تا قصه ی خیر شنید، دل ریش شد و گفت: اگر برگهای درختی بلند که در آن حوالی بود را بکنند و بکوبند و آبش بگیرند و ومرهم چشم های زخم دیده خیر سازند، علاج خواهد یافت و دید گانش روشنایی شان را باز یابد. هر چند زخم چشم زخمی سخت باشد، اما به آب آن دو برگ امید بهبودی هست. بعد نشانی آن درخت کهن را داد که ساقش از بیخ دو شاخ گشته و برگ یک شاخ در دیده زخم خورده، نور بینایی را باز گرداند و برگ شاخ دیگر علاج صرعیان است ازبیماری صرع. کُرد دختر، چون سخنان پدر بشنید به علاج چشم خیرامید وار شد و لابه کنان از پدر خواست تا تدبیری کند. کُرد که احوال دختر دید، به سوی درخت راهی شد و مشتی از آن برگها با خود آورد. دختر سراسیمه آنچه پدر گفته بود با برگها کرد و مرهم را بر زخم خیر نهاد. بعد از پنج روز، دارو از دیدگان بر گشادند و مرد بی دیده، چشم گشود چنان که دو نرگس در سپیده دم بشکفد. خیر خشنود از عاقبت کار و اهل خانه دلشاد از سر نوشت خیرگشتند. دختر که برای بهبود ی خیرچند روزی متحمل رنج گشته بود و در حق او مهربانی ها به جا آورده بود، چون جمال جوان دید، دل در گروش بست. خیر نیز از لطفی که او کرده بود بر او مهربان گشت تا آنجا که هر دو گرفتار مهر یکدگر گشتند.

 خیر به رسم سپاس هر سحر با مرد کُرد برای شتربانی و گله داری همراه می شد. چون که راه و چاه کار فرا گرفت، مرد کُرد عزیزش داشت و حاکم خان و مان و دادایش ساخت. روزی اهالی خانه ازسر گذشت خیر پرسیدند واز آن کسی که با او آن بدی ها کرد و او را بدان احوال در بیابان وا نهاد. خیر داستان شّر را از آنان پنهان نکرد و ماجرا را شرح داد اهالی چون خبر یافتند که این نیکو سرشت از کردار شِر بد سرشت، به چه بلاها گرفتار شده است، او را عزیز تر داشتند.

روزگاری گذشت وآتش عشق آن ماه روی در دل خیر شعله می افکند، اما خیر این عشق را در دل نهان می کرد ولب از ابراز آن فرو می بست و با خود می اندیشید که پیوند دختری چنین را با مفلسی چون او ممکن نیست ودختری بدین جمال و کما ل را بی خزینه و مال به دست نتوان آورد بهتر آن است که زیرکانه، سفری را زمینه سازد و بار سفر از آن سرزمین ببندد.

 هفته ای گذشت. شامگاهی راهی دشت شد دلش رنجیده از عشق دختربود و حالش چون تشنه ای بود در برابر آب زلال، تشنگی ای بیش از آنچه در ابتدا بدان مبتلا گشته بود.

تحلیل روانکاوانه ی داستان کوتاه “حکم” اثر فرانتس کافکا:

به نام پسر:

داستان حکم داستان بازرگانی به نام گئورگ است که از پدر پیر خود پس از مرگ مادر نگهداری و مراقبت می کند.

او همچنین دوستی در روسیه دارد که با او نامه نگاری می کند و وقایع هر روزه را به او گزارش می دهد. نامزدش از او می خواهد جریان نامزدیشان را به وی اطلاع دهد اما پسر در ابتدا امتناع می کند و سپس راضی می شود. در قسمت دوم داستان پسر به سراغ پدر می رود تا او را هم در جریان مخابره ی خبر نامزدی به دوستش در روسیه بگذارد. پدر از او سوالاتی می کند و پسر او را روی تخت می خواباند و رویش را می پوشاند. پدر ناگهان از زیر پتو بیرون می آید و دستش را به سقف تکیه می دهد و اعلام می کند که با دوست گئورگ در روسیه نامه نگاری داشته و خبر های درست را به او میداده است. سپس بعد از چندین توهین به پسر و نامزدش و یادی از مادر پسر، او را به مرگ درون آب محکوم می کند. پسر از خانه خارج می شود و خود را در رود غرق می کند.

فروید معتقد است پس از اینکه توجه کودک به مادر به عنوان ابژه ی جنسی معطوف شد، از ترس پدر این خواسته سرکوب می شود و همذات پنداری با پدر، در انتظار معطوف کردن این میل به زن دیگر، باعث به وجود آمدن “فراخود” در پسر می شود. این مرحله از زندگی را فروید عقده ی ادیپ می نامد و معتقد است این عقده هیچگاه به طور کامل حل نمی شود و به صورت درونی در فرد به حیات خود ادامه می دهد.

در این داستان گئورگ نماد “نهاد” و پدر نمونه ی “فراخود” و “پدر درونی شده” است. داستان کاملا در یک خانه می گذرد. خانه در روانکاوی فرویدی نماد درون انسان است. توصیف خانه بسیار نزدیک به توصیف انسان هاست:

“بازرگانی جوان در اتاق خود در طبقه ی یکم یکی از خانه های کم ارتفاع و جمع و جوری نشسته بود که در امتداد رودخانه ردیف شده بودند و چه بسا فقط از لحاظ بلندی و رنگ آمیزی با هم تفاوت داشتند”

خانه ها در کنار رودخانه قرار دارند که نماد زندگی در جریان است و فقط از لحاظ بلندی و رنگ تفاوت دارند نه از لحاظ شکل و محتوای درونی، همانگونه که انسان ها هم دارای روانی تقریبا همانند و همسان هستند.

“خود” که میانجی و حلقه ی ارتباط بین “نهاد” و “فراخود” است، از خانه بیرون است. بعدها معلوم می شود که “فراخود” یعنی پدر آنرا از خانه بیرون رانده و در جایی دور نگه داشته است تا “نهاد” را زیر نظر بگیرد و کنترل کند و به موقع آنرا سرکوب کند. دوست گئورگ، نماد “خود” در داستان است. نامه هایی که گئورگ برای دوستش می فرستد و از حال و احوال خودش به او خبر می دهد کارکردی مانند “رویا” ها دارند. رویا ها هم مانند نامه هایی از سمت “نهاد” برای “خود” هستند که “خود” را در جریان حال “نهاد” می گذارند. البته رویا ها همیشه با سانسوری از طرف “فراخود” همراهند و اینجا هم در ادامه متوجه می شویم که پدر نامه هایی را در تصحیح نامه های گئورگ برای دوستش می فرستاده است. در واقع دوست گئورگ تحت تاثیر سانسور ها و اخبار پدر به بیرون رانده شده است.

مادر گئورگ حدود دو سال پیش مرده و او از آن به بعد با پدر خود زندگی میکند. مرگ مادر نماد صرف نظر “نهاد” از نزدیکی با مادر و زندگی با پدر، نشانه ی درونی کردن و همذات پنداری با پدر است. از بعد از این همذات پنداری پدر خوددار تر شده و به صورت درونی تری عمل می کند و پسر هم موفقیت هایش را از آن خودش می داند حال آنکه کاملا تحت تاثیر وجود پدر به این موفقیت ها رسیده است. همانگونه که “نهاد” و کلا رفتار انسان همیشه تحت تاثیر “فراخود” قرار دارد بدون اینکه متوجه باشد.

نامزد پسر هم همان “زن دیگر” است که قرار است میل جنسی از مادر به سمت وی منحرف شود و دوست گئورگ هم که نماینده ی “خود” است باید از این جریان آگاهی یابد لذا گئورگ تصمیم می گیرد که برای او نامه ای بنویسد و به او خبر دهد. پس از نوشتن نامه تصمیم می گیرد با پدر هم مشورت کند. پدر، گرچه در روابط اجتماعی و زندگی بیرونی پسر نقش کاملا اساسی دارد اما درون خانه کاملا فراموش شده است و در اتاقی متروک و تاریک زندگی می کند.

پدر شروع به بازجویی می کند و رفتاری کاملا پدرانه و “فراخود”انه پیش می گیرد و گئورگ به جای جواب دادن سعی می کند او را بخواباند.

او را به اتاق دیگری می برد و روی تخت می خواباند و روی او را می پوشاند. پوشاندن پدر نماد حذف و نادیده گرفتن “فراخود” است. “نهاد” با انکار “فراخود” می خواهد اهداف خود را به پیش ببرد. در همین زمان پدر چند بار از گئورگ می پرسد:”روی من خوب پوشیده شده است؟” و گئورگ پس از چند بار طفره رفتن جواب مثبت می دهد. در همین حالی که پسر فکر می کند کاملا پدر را پوشانده و از نظر حذف کرده، پدر پتو را به گوشه ای پرتاب می کند و بلند می شود و دست خود را به سقف تکیه می دهد. “فراخود” که به خیال “نهاد” سر کوب شده بود و خطری نداشت، باز می گردد و در حالیکه آنقدر بزرگ و بلند شده که دستش به سقف می رسد، اعتراف می کند که با دوست گئورگ ارتباط داشته و اخبار را به او مخابره می کرده است. دوست گئورگ که نماینده ی “خود” است، کاملا تحت تاثیر “فراخود” قرار دارد و حتی نامه های گئورگ را هم نمی خواند. یعنی به پیام های “نهاد” در رویا هم توجه نمی کند. چنین “خود” ی بسیار مورد تحسین و قبول “فراخود” است و پدر هم می گوید :”آرزو داشتم فرزندی مثل او داشته باشم.”

فروید معتقد است که مردان همیشه بین انگاره ی مادر خود که به صورتی مقدس و دور از دسترس از آن یاد می کنند و انگاره ی زن دیگری که نیروی جنسی خود را به سمت او منحرف می کنند فرق می گذارند. مادر به خاطر دور از دسترس بودن همیشه در هاله ای از تقدس و احترام قرار دارد حال آنکه زن دیگر به علت اینکه در دسترس است، احترام و تقدس خود را از دست می دهد. فروید عنوان می کند که انسان به صورت ناخودآگاه مادر خود را قدیس و زنان دیگر را فاحشه می داند و این در حالیکه عقده ی ادیپ حل نشده باشد شدت هم می گیرد. در نهایت می گوید که برای زنانی که نمی توانیم به آنها عشق بورزیم، احترام قائلیم حال آنکه زنانی که مورد معاشقه ی ما هستند برایمان احترامی ندارند.

با توجه به این نظریات از فروید می توانیم رفتار خصمانه و توهین های پدر نسبت به نامزد پسر را تحلیل کنیم. پدر می گوید:

“چون خانم دامنش را بالا می زد، چون زنک دامنش را این طوری بالا می زد … موفق شدی خودت را توی دلش جا کنی و برای آنکه بتوانی در کنار او بدون مزاحمت به کام دل برسی، خاطره ی مادر را لکه دار کردی …”

به کار بردن کلمه ی “زنک” و بالا زدن دامن، تصویر کردن نامزد پسر به صورت یک فاحشه است و بعد هم او را در مقابل خاطره ی مادرش قرار می دهد. در واقع این تقابل و افتراق بین مادر و زن دیگر را “فراخود” در اینجا انجام می دهد و نمی تواند انگاره ی مادر مقدس را با زن دیگری عوض کند حال آنکه “نهاد” میل خود را به زن دیگر معطوف کرده است.

پدر خم می شود و پسر آرزو می کند “به زمین بیفتد و استخوان هایش خرد شود.” این آشکار ترین نمود طغیان علیه پدر و نمونه ی درونی شده ی آن، یعنی “فراخود” است. اما پدر در جواب خیال خام گئورگ می گوید:

“اشتباه نکن! من هنوز هم از تو نیرومند ترم. چه بسا تنهایی ناچار می شدم در برابرت سر خم کنم، اما مادر هم نیروی خود را به من تفویض کرده است، با دوست تو هم دست اتحاد داده ام …”

“فراخود” نه تنها انگاره ی درونی شده ی پدر است بلکه مادر را هم همراه خود دارد و از طرفی با سانسور ها و دستوراتش “خود” را هم در اختیار خودش در آورده است. لذا “نهاد” مانند همیشه در این نبرد تنهاست.

در نهایت “فراخود” که برتری کامل را در اختیار دارد، “نهاد” را کاملا سر کوب و نابود می کند. او را مجبور می کند که خودش را در آب غرق کند. مرگ به وسیله ی غرق شدن در آب نماد بازگشت به زهدان مادر است. همانگونه که در زهدان مادر همه چیز بر وفق مراد “نهاد” است و در آرامش کامل به سر می برد، مرگ هم نوعی بازگشت به زهدان محسوب می شود. پسر پس از ابراز عشق به مادر و پدرش، خود را در آب غرق می کند.

                                                  علی خدادادی – زمستان ۸۶

* “حکم”، فرانتس کافکا، داستان های کوتاه کافکا، ترجمه علی اصغر حداد، نشر ماهی، تهران ۱۳۸۵

کوتاه از زندگی و آثار حسین مرتضائیان آبکنار:

نخستین بار با منتشر شدن تک داستان “کنسرت تارهای ممنوعه” در شماره ی نخست مجله ی زنده رود بود که نامش به عنوان نویسنده ای جدی در عرصه ی داستان فارسی بر سر زبان ها افتاد.

او متولد پنجم اسفند ۱۳۴۵ در تهران است. در رشته ی هنرهای نمایشی، گرایش طراحی صحنه، تحصیل کرده و پس از اتمام آن، به فیلمنامه نویسی روی آورده. وی بین سالهای ۱۳۶۵ تا ۶۷ به خدمت سربازی رفته که این امر، بر فضای داستان هایش تاثیر به سزایی گذاشته است. در سال ۱۳۶۹ در کارگاه های داستان نویسی هوشنگ گلشیری شرکت می کند و در سال های ۷۷ تا ۷۹ مدیر داخلی ماهنامه ی کارنامه می شود. وی هم اکنون مشغول تدریس داستان نویسی به صورت آزاد است. مهمترین اثرش داستان بلند “عقرب روی پله های راه آهن اندیمشک یا از این قطار خون می چکه قربان” است که موفق شده تا کنون دو جایزه ی ادبی به دست آورد: جایزه بهترین رمان در دوره هفتم جایزه هوشنگ گلشیری  سال ۱۳۸۶ و بهترین رمان هشتمین دوره جایزه مهرگان ادب سال ۱۳۸۶/

این داستان روایتی خلاقانه و نوین از جنگ است و بیش از آنکه به پرداخت و تحلیل شخصیت بپردازد، لحظات کابوس واری از جنگ و حواشی نادیده اش را به نمایش می گذارد. از دیگر آثار این نویسنده می توان به مجموعه داستان “کنسرت تارهای ممنوعه”، نشر آگه ۱۳۷۸ و “عطر فرانسوی”، نشر قصه، ۱۳۸۲ اشاره کرد.

گفتگویی با وی را اینجا بخوانید.

سرمقاله برای شماره شانزدهم:

اسفند هم بهار است هم زمستان. اسفند نه بهار است نه زمستان. اسفند پایان است و سرآغاز. اسفند را می شود آموخت، که آموختنی ست و عبرت آموز. از این رو که “هست و نیست” است و “بود و نبود”.

از این رو که مطلق نیست. شبیه من و توست. ترکیب اضداد است. اسفند انگار که خودِ من و توست. اسفند، ماهِ غریب، ماه عجیبی ست! پس آماده ی پایان و آغازی دیگر باش!

همراوی پیش از آمدِ سال نو، آمدِ ماه اسفند و پس از آن فرودین ماه زمین را به همگان، خاصه ایرانیان پاک نژاد خجسته باد می گوید. بادا سرزمینی به پاکی برف، به سبزی درخت و به طلایی برگ، که شایسته ی هر آن چه بهترین هاست.

 همراوی واپسین شماره در سال هشتادوهشت را با گرامی داشت یاد بزرگان ادبیات ایران، هوشنگ گلشیری، سیاوش کسرایی، سیروس طاهباز و تازه رفته دنیای داستان اسماعیل فصیح به نویسنده ی خوب و جوان سرزمین داستان ایران، حسین مرتضائیان آبکنار، تقدیم می کند. بادا حضور همیشگی موفقش در می دان داستان سرزمینمان.                                                          

  نوروزتان خجسته!

  همراوی-  اسفند ۸۸

قسمت سیزدهم کارگاه داستان:

چند روز من را ندیدم، یک روز بعد از چند روز سروکله اش پیدا شد و بی معطلی گفت: ببین تصمیم ام را گرفتم. از آن جایی شروع می کنم که دو دوست با یکدیگر برخورد می کنند اما اول همدیگر را نمی شناسند.

از کنار یکدیگر رد می شوند و بعد در صحنه دوم و برای بار دوم همدیگر را در مطب یکی از آنها ملاقات می کنند و کم کم به خاطرات مشترکشان می رسند. بعد داستان به گذشته می رود و داستان اصلی را روایت می کند. چطوره؟ اعتراف می کنم که شروع خوبی را انتخاب کرده بود. نظر من را پسندیدم و پرسیدم خب؟ من گفت که حتا صحنه ی اول داستانش را طراحی کرده. یعنی این که در اولین صحنه داستان دو دوست خیلی راحت از کنار یکدیگر می گذرند. به من اشاره کردم که این چندمین باری ست که این نکته را می گوید و بالاخره معلوم نمی کند این دو دوست قدیمی اولاً کی؟ دوماً کجا؟ و سوماً در چه موقعیتی این دیدار گذرا را به انجام می رسانند. وبعد شرط بستم که او حتا به این سه نکته فکر هم نکرده! ولی من با اعتماد به نفس کامل و به سرعت گفت که اولاً دو ساعت قبل از ملاقات دو دوست، پسر مرد اول، یعنی مردی که پدرش مریض است، از او می خواهد که یک بازی فکری برایش بخرد. مرد به مغازه می رود و در همین موقع دکتر هم در همان مغازه قصد دارد برای دخترش چیزی بخرد. دراین لحظه دو دوست، بی آن که یکدیگر را بشناسند، کمی با هم صحبت می کنند و …. نکته خوبی بود. این که من مکان، زمان و موقعیت صحنه اول را طراحی کرده بود، نشان می داد که اتفاقی در شرف وقوع است. البته به یاد داشته باشید که این تنها یک طرح اولیه است و حتماً قابل تغییر است. بنابراین سه موقعیتی که من برای صحنه اولش در نظر گرفته بود، امکان تغییر داشت. بهتر است مسئله ی تغییر را ندیده بگیریم و به سراغ موضوع اصلی داستان برویم. همانطور که می دانید داشتن طرح به شما کمک می کند که مسیر حرکتان را با نقشه و با هدف دنبال کنید. این سه عنصر مهم نه تنها در تک تک صحنه های داستان بلکه در کلیت داستان هم باید مشخص باشد. مکان و زمان در داستان زمینه ای ست که اتفاقات داستان در آن به وقوع می پیوندد؛ بنابراین موجودیت آن هم به نویسنده کمک می کند که حوادث را در محدوده ی مشخص زمانی و مکانی پیش برده، مخاطب را میان زمین و هوای زمان و مکان رها نکند. شاید بگویید داستان های زیادی خوانده اید که در مکان یا زمان خاصی رخ نمی دهد. حق با شماست. داستان هایی زیادی وجود دارند که زمان و مکان مشخصی ندارند. مشخص نبودن زمان و مکان به معنای پادرهوایی مکان و زمان داستان نیست، بلکه به این منظور است که داستان ما در یک مکان و در یک زمان تعریف شده اتفاق نمی افتد. به طور مثال به یاد بیاورید داستان بوف کور صادق هدایت را و آن را با داستان گلدسته وفلک جلال آل احمد مقایسه کنید. در داستان بوف کور مکان یک مکان تعریف شده ای مانند داستان گلدسته نیست. در داستان گلدسته مکان تهران است و یکی از محلات قدیمی. نویسنده کاملا مشخص می کند که داستان در کدام محله اتفاق می افتد، اما در بوف کور ما با یک کلبه مواجهیم که در یک منطقه ی دورافتاده قرار گرفته اگرچه اشاره هایی به منطقه ری می شود، اما تفاوت ماهوی بین شهر ری داستان و شهر ری واقعی وجود دارد. از این نظر زمان هم یک زمان نامشخص است، گویی این اتفاق در هر زمان و هر مکانی احتمال وقوع دارد. نشانه های مکانی و زمانی با یکدیگر منافاتی ندارند و مخاطب خودش را در مکان و زمان ساختگی و تخیلی نویسنده کاملا آشنا می بیند. حال آن که در گلدسته و فلک می شود با فضاها و موقعیت هایی که به آن اشاره می شود زمان درست و تاریخ درست وقوع داستان را حدس زد. بنابراین به یاد داشته باشید که دانستن این عوامل به شما کمک می کند، هرچه دقیق تر به حوادث داستان تان اشراف داشته باشید و مانند یک راهبر مخاطب خود را در رسیدن به هدف داستان کمک کنید. اگر داستان شما نتواند به این سه سؤال، یعنی کی؟ کجا و چطور؟ جواب بدهد به طور قطع مخاطب تان در پیچ و خم های داستانتان گم می شود و شما مهمترین عنصر داستان نویسی یعنی مخاطب را از دست خواهید داد.

برای شروع پیشنهاد می کنم برای صحنه اولتان چنین طرحی بنویسید. و درباره ی این سه سؤال مهم فکری بکنید: قراراست داستان شما در کجا؟ کی؟ و در چه موقعیتی آغاز شود؟

نشانی ما (من و خودم):          hamravi@yahoo.com

داستان “هفت مرحله رقیق شدن” نوشته عفت مطلبی:

دختر آن قدر رقیق و تو خالی شده بود که هر قطره ی ریز دوش تکه ای از بدن او را با خود به کف وان می برد. بعد از چند ثانیه دختر آب شد و از کف وان یک راست رفت توی چاه.

بر می گردیم به عقب، به مراحل رقیق شدن دختری که چاه او را خورده است.

مرحله ی اول

- مواظب باش خاکسترش نریزه!

دختر پکی به سیگار می زند. و دود را می دهد تو.

- پک آخرشم خودت بزن.

دختر کام آخر را می گیرد. تکه می دهد به دیوار.

- آرایشم می کنی؟ امروز باید برم تولد دوست میلاد.

- احمق، با این قیافه بری می فهمه چِتی!

دختر سیگارش را روشن می کند و کز می کند کنج دیوار.

همین جاست که دختر برای اولین بار چیزی از وجودش کنده می شود؛ از ترسی که این کنده شدن به وجودش می اندازد کز می کند، کنج دیوار و بی تفاوتی که با رقیق شدن در وجود او جریان پیدا کرده است، با گفتن اصلاً به تخمم که نمود بیرونی پیدا می کند. ادامه مرحله را دنبال می کنیم.

- نترس آرایش غلیظت می کنم، عمراً نمی فهمه! 

- اصلاً به تخمم که فهمید، چپ و راست داره گیر می ده.

- لباست چیه؟

- می خوام این تنیک مشکی را بپوشم.

- آستین داره؟ خیلی ساده اس آ!

- اما بهم می یاد.

مرحله دوم

دختر تا سوار ماشین پسر می شود، پسر تیز به صورت دختر خیره می شود.

- این چه وضع آرایشه؟

- چشه؟

پسر می کوبد روی فرمان.

- چشه؟ شدی مثل جنده کتک خورده!

دختر گردنش می شکند، خم می شود توی خودش.

پسر راه می افتد.

- لباس مشکیه که گفتم رو پوشیدی؟

- نه اون تنیک مشکیه…

پسر دنده را عوض می کند. صدای اعتراض دنده برای کلاج نگرفتن پسر حرف دختر را پاره می کند.

- نه، مگه من نگفتم می خوام به خواهرم معرفیت کنم. من الان برم اونجا چی بگم؟

پسر خنده ی عصبی می کند.

- خوبه بگم، سر راه بلندش کردم، هان؟

- برو بابا!

پسر ترمز تیزی می کند پشت چراغ قرمز.

- زهرمارو برو بابا! درستت می کنم، هنوز دلم از دیروز که نیومدی با بچه ها بریم کادو بخریم پُره.

دختر رو می کند به پسر:

- من از دوستات خوشم نمی یاد.

- آره لیاقتت همون رفیقای معتادتن که باشون می پریدی.

دختر رویش را از پسر بر می گرداند. خیره می شود به ثانیه گرد چراغ قرمز. به یک نرسیده پسر راه می افتد.

دختر سی دی ها را زیر و رو می کند.

- من حوصله ندارم آهنگای مزخرف تورو گوش بدم آ!

- این سی دی آهنگای من کو؟

- ریختمشون دور، دیگه حق نداری از این آهنگا گوش بدی.

دختر نگاه بهت آلودش را می اندازد روی پسر:

 - چرا قبلاً حق داشتم؟

- ببین تو دیگه برا من یه دوست دختر نیستی، می خوام بگیرمت، پس جوری باش که خونوادم قبولت کنن.

مرحله دوم رقیق شدن دختر با این حرف پسر به نقطه اوج می رسد. چشمانش سیاهی می رود و بدنش شل فرو می رود در صندلی ماشین، ادامه ی مرحله دوم:

- چه مرگته؟

پسر کنار خیابان می ایستد.

دختر بلند و با فاصله نفس می کشد.

- چیزی کشیدی، چشات داره میره؟

- نه، بریم، خوبم.

- فقط اگه بفهمم باز حشیش می کشی، می یام خودتو اون رفیقاتو باهم پیوند می زنم!

مرحله سوم

دختر کز کرده روی مبل، خیره شده به دخترها و پسرهایی که تندی آهنگ آن ها را در هم می لولاند. چشمانش را می گرداند بین دخترها، دختر اولی را که می بیند پوستش را برنزه کرده، موهایش را قهوه ی بدرنگی، یقه ی لباسش تا نیمه های سینه اش پائین آمده است.

چشمش را می دهد به دختر دوم، برنزه، موهای رنگ شده، لباس مشکی کوتاهی پوشیده شبیه لباسی است که قرار بود بپوشد. دختر سوم برنزه، موهای رنگ شده اش را ریخته توی صورتش دامن مشکی کوتاهی پوشیده با چکمه های بلند مشکی تا زیر زانو. سرش گیج می رود دخترها باهم توی یک دایره می چرخند، می چرخند دایره اول برنزه و بعد قهوه ای بدرنگی می شود و چکمه های بلند از مرکز دایره می زند بیرون. تمام دخترها فرو می روند توی دایره و یک دختر برنزه با موهای بدرنگ، لباس مشکی و چکمه های بلند ظاهر می شود تکه ای که در این مرحله از دختر کنده می شود آن قدر رمق او را می کشد که دختر پخش مبل می شود. دوستش میلاد کنار میزی که مشروب ها را چیده بودند حواسش را داده بود به او. از بین جمعیت می دود دختر را بغل می کند و می رود اتاق بالا. حال دختر هنوز جا نیامده است او وارد مرحله چهارم می شود.

دختر پدرش را می بیند که با چکمه های لاستیکی مشکی می آید تو. شروع می کند به جیغ زدن و مادرش از آشپزخانه :

- چند بار بگم با چکمه کارت نیا، این بچه می ترسد.

- خیلی خوب بابا، کولی!

این بار دختر برنزه با چکمه های لاستیکی پدرش شروع می کند به چرخیدن، تاب می خورد و می افتد دنبال او دختر می رود و کز می کند گوشه ی پاگرد پله ها گوش هایش را می گیرد. چماله می شود در خودش. پدرش در اتاق را بسته. صدای جیغ مادرش می آید. با هق هق گریه مادرش بغض اش می ترکد. بلند بلند گریه می کند. تکیه ای قدیمی و خاک گرفته دختر که ازش جدا می شود، به خودش می لرزد سیاهی ژرفا می پیچد توی وجودش. چشمهایش را باز می کند. میلاد کنارش دراز کشیده با مو هایش بازی می کند.

مرحله ی پنجم

- بهتری ؟

دختر چشمانش را می دهد به چشمان پسر. ترس وغم چشم های میلاد را دریده. دستمال کاغذی می آورد.

- چشمات رو ببند می خوام آرایشات رو پاک کنم.

- پلک های دختر آرام وبی حال می افتد روی هم.

- تونستی پاشی؟ آماده شو، برسونمت خونه.

پسر پا می شود، دم در رو به دختر:

- می رم پایین به دوستم بگم شام نمی مونیم.

دختر پاهایش را جمع می کند. پتو را می کشد روی سرش. گریه اش می گیرد. ترس و غمِ چشم های میلاد آتش به جانش انداخته است. از خودش بدش می آید که به دوستش گفته بود به تخمش که میلاد بفهمد حشیش می کشد. از میلاد ناراحت بود که توی ماشین اذیتش کرده بود. دلش می خواست میلاد  سی دی هایش را دور نریخته باشد. میلاد آمد بالا. کمکش کرد لباسش را بپوشد. نگاهش را داده بود به او اما چشمهای میلاد از چشم هایش فرار می کرد. دلش می خواست میلاد بغلش کند، اما سردی میلاد این خواسته را خفه کرد. تکه ی پنجم که کنده شد، بغضش ترکید. بلند بلند شروع کرد به گریه. دوباره کز کرد گوشه ی پاگرد پله ها. باز صدای هق هق گریه مادرش پیچید در تمام وجودش. دلش از خالی بودن خودش گرفت. میلاد بغلش کرد. پسش زد، سردی میلاد جریان بی تفاوتی و رقیق شدن را تندتر کرده بود.

مرحله ششم

در را که باز می کند، بختک گریه مادرش می افتد به جانش.

- اووو، خوبه خودتم می دونی شبایی که خونه نمی یاد راحتریم.

مادر قوری را از سماور بر می دارد. چایی می ریزد آب جوش یادش می رود.

- دوباره جنده آورده بود تو خونه؟

هق هق گریه اش می پرد وسط حرفش.

دختر لیوان چای را از جلوی مادرش بر می دارد. سرش آب جوش می ریزد.

- مگه بار اولشه که این طوری آب قوره می گیری؟

مادر دست مشت شده اش را می کوبید روی میز:

- این جا خونه ی منه، اونم شوهرمه، می فهمی؟

صدای مشت مادر بهانه ای می شود تا تکه ای ششم از دختر جدا شود، دختر آن قدر رقیق و سبک شده است که روی پاهایش بند نیست. می نشیند روی صندلی و به مادرش که گریه می کند، خیره می شود. این بار دختر برنزه با چکمه های بلند تا زیر زانو دست در دست پدرش که چکمه های بلند لاستیکی پوشیده دنبالش می دوند. دختر فرارمی کند و باز کز می کند گوشه ی پاگرد پله ها. صدای گریه مادرش خالی بودنش را بنگ می کوبد فرق سرش.

مرحله هفتم

دختر می رود زیر دوش، هنوز قطره ها در برش نگرفته اند کمرش می شکند، دولا می شود. گریه امانش نمی دهد. صدای قطره ها هق هق گریه اش را قایم می کند و هر تکه ای از بدن او را با خود به کف وان می برد. بعد از چند ثانیه دختر آب می شود و از کف وان یک راست می رود توی چاه.

                                                                             عفت مطلبی

خوب شد مردی آقای سالینجر

به قول قدیمی ها “مُرده دستش از دنیا کوتاه است “،حالا این که ما بخواهیم راجع به سالینجر حرف بزنیم و از احساساتمان بگوییم و کلاه هایمان را به افتخار آن پیرمرد از سر دربیاوریم را نمی دانم چه صیغه ای ست؟

“سالینجر مُرد”. یا شاید، این جمله کامل تر باشد: “یک نویسنده ی دوست داشتنیِ دیگر مُرد!” اصلن مگر برای ما فرقی هم می کند ؟ نویسنده ای که چشم انتظار هیچ نوشته ی  دیگرش نبودی، مرده یا زنده اش چه فرقی می کند؟اصلن شاید خوب شد که مُرد. حالا کلی از آن آپارتمان نیوهمشایرش نوشته های چاپ نشده پیدا می کنندلابد! شاید الان حس کنیم که نه! انگار سالینجر زنده تر از زمان زنده بودن قبل از مرگش است. اصلن هرچه بیشتر فکر می کنم می بینم، حالا سالینجر را زنده تر می بینم .حالا علاوه بر عکس پس زدن عکاس و عصبی شدنش، می توانم عکس بازی با بچه هاش را هم ببینم.عکس خوش و بش کردن هاش.عکس قدم زدن هاش.

می بینی آقای سالینجر، چه خوب شد که مُردی. حالا همه راجع به تو می نویسند، تویی که آخرش نفهمیدم چرا سالینجر می خوانندت و سلینجر می نویسندت. حالا مصاحبه های چاپ نشده ات را می کشند بیرون و اسم پدر و مادر و خواهر برادرهایت و زن وبچه ات را به عنوان صفحه ادبی تحویل می دهند، کلی هم ذوق می کنند که ویژه نامه ی سالینجر در آورده اند و سالینجر را به همه شناساندند و کوله باری از ادبیات را که شما به وجود آوردی را بی مزد و منت  در اختیار خوانندگان عزیز و محترم خود گذاشتند. اصلن شاید دیدی توی این جوگیری سالینجریسم فیلانی هم درست کردند. کما اینکه گمان می کنم درست کردند، بدجوری هم درست کردند! حالا که مُردی و هولدنت بی خدا شد. حالا که مُردی و خانواده گلس بی خدا شد. حالا که مُردی و تمام داستان هایت بی خدا شد. چیزی هم نشد. چون ما باز بدون تو می خوانیمشان، بدون تو لذتش را می بریم، بدون تو می شویم تک تک خانواده ی گلسِ بدون تو، می شویم هولدن بدون تو، بالابلند تر از هر بلند بالایی می شویم بدون تو، می شویم شخصیت اول جنگل واژگون که نامش یادم نیست. بدون تو هم می خوانیمشان. فقط با این تفاوت که اول کتاب هایمان توی شناسنامه اش باید سال مرگت را هم بنویسیم و دیگر دل خوش نکنیم به رؤیاهای دیدن ات و رفتن به قصرت و حرف زدن و هم کلام شدن با تو.

حالا دیگر نقاش کوچه ی ۴۸ ماهم مُرده.همین!

زهرا ماهری

مورد عجیب بنجامین باتن(قسمت پنجم)

نوشته اسکات فیتز جرالد/ترجمه ناهید حسنی

۶/

زمانی که شش ماه بعد‌‌‌‌، خبر ازدواج دوشیزه هیلدگارد مونکریف با آقای بنجامین باتن فاش شد…

( می گویم “فاش شد” چراکه جنرال مونکریف اعلام کرد حاضراست  با شمشیر خود کشته شود تا بخواهد این خبر را اعلام کند)، شور و هیجان در بالتیمور به اوج خود رسید. حکایت تقریباً از یاد رفته ی تولد بنجامین به خاطرها آورده و رسوایی اش در قالب داستان های پیکارسک و قصه های باورنکردنی عالمگیرشد. گفته می شد که بنجامین در حقیقت پدر راجر باتن است، یا برادر وی است که چهل سال در زندان به سر برده، یا بنجامین “جان ویلکس بوث” است که تغییر قیافه داده- و یا در آخر می گفتند که دو شاخ مخروطی کوچک روی سرش سبز شده است.

ضمیمه  های یکشنبه ی  روزنامه های نیویورک این مورد را با طرح های جذابی به نمایش گذاشته بودند که در آن سر بنجامین باتن بر روی بدن یک ماهی، یک مار، و در نهایت یک تنه ی برنجی نشان داده می شد. از او در روزنامه ها به عنوان مرد مرموز مریلند نام برده می شد. اما داستان واقعی، طبق معمول کمتر گفته شد.

این در حالی بود که همه با جنرال مونکریف در این مورد موافق بودند که برای دخترجذابی که می توانست با هر جوان رعنایی در بالتیمور ازدواج کند جنایت است که خود را در آغوش مردی بیندازد که حداقل پنجاه سال را داشت. در تلاشی مذبوحانه آقای راجر باتن گواهی تولد پسرش را در قطع بزرگ در روزنامه ی بلیزبالتیمور چاپ کرد. مسلماً هیچکس باور نمی کرد. کافی بود به بنجامین نگاه کنید تا همه چیز را بفهمید.

ولی خود زوجین هیچگونه تردیدی به خود راه ندادند. آنقدر داستان نادرست درباره ی نامزد ش برای هیلدگارد روایت شده بود که او با سرسختی تمام حتی داستان واقعی را هم نمی پذیرفت. جنرال مونکریف سعی کرد به میزان بالای مرگ و میر مردان پنجاه ساله- یا حداقل کسانی که پنجاه ساله به نظر می رسیدند اشاره کند؛ یا مسئله ی بی ثباتی تجارت عمده فروشی ابزارآلات را مطرح کند. هیلدگارد ازدواجی حساب شده را می پسندید، و همین کار را نیز کرد….

۷/

حداقل در یک مورد خاص دوستان هیلدگارد مونکریف در اشتباه بودند. تجارت عمده فروشی ابزارآلات به نحو شگفت انگیزی رونق گرفت. در پانزده سال فاصله ی بین ازدواج بنجامین باتن در سال ۱۸۸۰ و بازنشستگی پدرش در ۱۸۹۵، ثروت خانواده دو برابر شد- و این عمدتاً به دلیل وجود عضو جوان خانواده بود.

نیاز به گفتن این مطلب نیست که سرانجام بالتیمور این زوج را به آغوش خود پذیرفت. حتی جنرال مونکریف پیر نیز به دامادش عادت کرد و این تنها زمانی بود که بنجامین پول کافی برای چاپ کتاب وی یعنی تاریخ جنگ داخلی در بیست مجلد را به او اهدا کرد، اثری که نُُه ناشربرجسته از چاپ آن سرباز زده بودند.

این پانزده سال در خود بنجامین نیز تغییرات زیادی به وجود آورده بود. به نظرش می آمد که خون در رگ هایش با قدرت بیشتری جریان یافته است. بیدار شدن در صبح، قدم زدن با گام های استوار در طول خیابان های شلوغ و آفتابی، و کارکردن خستگی ناپذیربرای ارسال چکش ها و بارهای میخش برای وی بسیار دلپذیرشده بود. در سال ۱۸۹۰اقدام تجاری جسورانه اش را مورد بهره برداری قرار داد: او پیشنهادش مبنی بر اینکه همه ی میخ های استفاده شده در بسته بندی جعبه های ارسال میخ نیز جزء دارائی ارسال کننده محسوب می شوند را مطرح کرد، پیشنهادی که به یک حکم تبدیل شد، مورد قبول رئیس دیوان عالی کشور قرار گرفت و سالانه چیزی در حدود ششصد میخ به نفع بنجامین باتن و شرکتش، عمده فروشی  ابزار آلات، تمام شد.

علاوه بر این، بنجامین متوجه شد که هر چه بیشتر جذب جنبه های شاد زندگی می شود. با شور و اشتیاقی که در خود می یافت، او اولین مردی بود که در بالتیمور صاحب و راننده ی اتومبیل شد. هم دوره ای هایش زمانی که او را در خیابان می دیدند با حسادت به سلامتی و سرزندگی ای که او به تصویر می کشید خیره می شدند.

آنها می گفتند :”به نظر می رسه هر سال جوون تر می شه” و اگر راجر باتن پیر در ابتدا موفق نشد آنطور که باید و شاید به پسرش خوشامد بگوید، اکنون با تملق و مجیز گویی سعی در جبران گذشته داشت.

و در اینجا به موضوعی نامطلوب می رسیم که بهتر است به طور گذرا به آن اشاره کنیم. تنها یک موضوع بنجامین را نگران می کرد؛ همسرش دیگر برای او جذابیتی نداشت.

در آن زمان هیلدگارد زنی سی و پنج ساله بود با پسری چهارده ساله به نام روسکو. در سال های ابتدائی ازدواجشان بنجامین وی را می پرستید. اما با گذشت سال ها، رنگ عسلی موهایش به قهوه ای ملال آوری تبدیل می شد، مینای آبی رنگ چشمانش حالت سفال های بی ارزش را به خود می گرفت- علاوه بر این، و مهم تر از همه، او بسیار جاافتاده ، خونسرد، راضی، کسل کننده در بروز هیجاناتش و دارای سلیقه ای بیش از اندازه جدی و سنگین شده بود. زمانی که عروس بود، او بود که بنجامین را برای مجالس رقص و میهمانی های شام به دنبال خود می کشید- وحالا همه چیز برعکس شده بود. به لحاظ معاشرت با بنجامین بیرون می رفت ولی هیچگونه اشتیاقی برای این کار نداشت، او دچار سکون دائمی شده بود که بالاخره روزی به سراغ همه ی ما آمده و تا آخر با ما می ماند.

عدم رضایت بنجامین بیشتر شد. با ظهور جنگ امریکا-اسپانیا در سال ۱۸۹۸ خانه اش برای او آنقدر خالی ازجذابیت و کشش بود که تصمیم گرفت به ارتش بپیوندد. با نفوذ تجاری اش ابتدا ماموریتی به عنوان سروان دریافت داشت و سر انجام درست در زمان یورش به تپه ی سن خوان در پست نایب کلنل به خدمت ادامه داد. اندکی مجروح شد و مدال دریافت نمود.

بنجامین آنچنان جذب فعالیت و هیجان زندگی نظامی شده بود که دلش نمی خواست آن را ترک کند، ولی تجارتش توجه بیشتری می طلبید ، به همین دلیل اواز مقام نظامی اش انصراف داد و به خانه بازگشت. در ایستگاه مورد استقبال گروهی در حال نواختن سازهای بادی و تا خانه اش مورد مشایعت آنان واقع شد.

قسمت اول داستان

قسمت دوم داستان

قسمت سوم داستان

قسمت چهارم داستان